တရုတ်ပြည်၏ စစ်ပြိုင်ခေတ်ကာလ

4th Century

တရုတ်ပြည်၏ စစ်ပြိုင်ခေတ်ကာလ

room China

Read in English

မဟာအလက်ဇန္ဒားမင်း သူသိထားသောကမ္ဘာကြီးကို သိမ်းပိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ကာလ ၄ ရာစုနှစ်ကဖြစ်၏။  ချင် (Qin) မင်းဆက်ဘုရင် ဟွေ့ဝန်သည်လည်း နယ်မြေချဲ့ထွင်မှုများ ပြုလုပ်နေပြီး ယနေ့ခေတ် တရုတ်ပြည်အဖြစ် ကြီးထွားလာမည့် အင်ပါယာကြီးအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ် ချလျက်ရှိသည်။ ဤသည်မှာ တရုတ်ပြည် စစ်ပြိုင်ခေတ်က ဖြစ်ပေသည်။ တရုတ်ပြည် တစ်ပေါင်းတစ်စည်းတည်း မရှိသေး။ ဟွေ့ဝန်အုပ်စိုးသော နိုင်ငံသည် အဆက်မပြတ် ထီးပြိုင်နန်းပြိုင်လျက်ရှိကြသော ပဒေသရာဇ်နိုင်ငံငယ်များစွာထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ချင် နိုင်ငံတော်မှာ မြစ်ဝါအလွန်မှစတင်ကာ ဂိုဘိသဲကန္တာရနှင့် ဘေးချင်းကပ် ခြောက်သွေ့ဖုန်ထူသောဒေသအထိ ဖြစ်သည်။ တောင်ဘက်အရပ်တွင် ချင် တို့နှင့် ဘာသာစကားအရသော်လည်းကောင်း ထုံးထမ်းဓလေ့အရသော်လည်းကောင်း လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေသည့် ရှူ (Shu) မင်းနေပြည်တော်ရှိ၏။ ယနေ့စီချွမ်ပြည်နယ် တည်ရှိနေရာ နေရာတွင် ဖြစ်သည်။ ရှူ နိုင်ငံတော်မှာ စည်ပင်သာယာ ဝပြောပြီး ကြွယ်ဝချမ်းသာ၏။ ဟွေ့ဝန်၏ အဓိက ရည်မှန်းချက်မှာ အရှေ့ဘက်မှ ထီးပြိုင်နန်းပြိုင်များကို သူ့ပိုင်နက်ထဲသို့ သွပ်သွင်းရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့ မှူးကြီးမတ်ရာများ၏ တိုက်တွန်းချက်အရ တောင်ဘက်ရှိ ရှူ နိုင်ငံတော်ကို ဦးစွာသိမ်းယူပါက သူလိုချင်သော မဟာဗျူဟာအရ အားသားချက်ရရှိမည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ သို့သော် သူအနေနှင့် အကွက်ကျကျ စီစဉ်ဖို့တော့လို၏။ အကြောင်းမှာ ယင်းနှစ်နိုင်ငံအကြားတွင် ကြမ်းတမ်းသော တောင်တန်းကြီးများ ကာဆီးနေပြီး သူ၏ ဒူးလေးကိုင်သံချပ်ကာစစ်တပ်ကြီး ချီတက်နိုင်မည့် လမ်းမရှိချေ။

ဟွေ့ဝန်သည် ပရိယာယ်တစ်ခုဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ချင် နှင့် ရှူ တို့အကြား သံတမန်ဆက်ဆံရေး ရှိထားပြီသား။ ချင်တို့ဘက်မှ ရှူ ဘုရင်ထံသို့ ကိုယ်လုပ်တော်များ ဆက်သခဲ့ဖူးသည်။ တရုတ်ရာဇဝင်မှတ်တမ်းများအရ ရှူ  ဘုရင်သည် မြောက်ပိုင်းသား မိန်းမလျာတစ်ဦးကို အရူးအမူး ချစ်ခင်စုံမက်ခဲ့ပြီး ထိုသူ ကွယ်လွန်သွားသောအခါ မဖြေဆည်နိုင်ဘဲ စိတ်ကယောက်ကယက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ချင် နန်းတွင်းတွင် ရှူ ဘုရင်အား တဏှာရူးသော ငတုံးတစ်ယောက်သာသာ မှတ်ယူထားသည်။ ရှူ အစိုးရအတွင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ဖြစ်နေကြောင်း ကောလာဟလကလည်း ထွက်နေသေးသည်။ ဟွေ့ဝန်အတွက်မူ ထိုအကွဲအပြဲသည် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်၏။ ဟွေ့ဝန်သည် သူ့လူများကို ကျောက်ဆစ်နွားရုပ်တုများ ထုလုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အလည်အပတ် ရောက်ရှိနေသော ရှူ သံအမတ်များ မြင်နိုင်မည့် ချင် ပိုင်နက် တစ်နေရာတွင် သွားထားခိုင်းလိုက်သည်။ ကျောက်ရုပ်များ၏ နံဘေးတွင် ရွှေတုံးများကို ချထားစေပြီး (တရုတ်သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြထားချက်အရ) နွားရုပ်တုများက ရွှေတုံးများကို အညစ်အကြေးအဖြစ် စွန့်သယောင်ယောင် ဆင်ထားလိုက်လေသည်။ အစီအစဉ်က အလုပ်ဖြစ်သည်။ ရွှေမစင်စွန့်သော နွားများအကြောင်း ရှူ  ဘုရင် ကြားသိရသောအခါ အံသြဖွယ်နွားအချို့ကို ပို့ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ ထိုအခါ ဟွေ့ဝန်က နွားများကို လက်ဆောင်အဖြစ် ဝမ်းပန်းတသာ ဆက်သမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သို့သော် နွားများမှာ နုနယ်လှသဖြင့် အထိအခိုက်မခံနိုင်ဘဲ ဂရုတစိုက် သယ်ယူပို့ဆောင်ဖို့ လိုအပ်ကြောင်း၊ ထို့အတွက် တောင်တန်းကြီးများကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်မည့် အထူးလမ်းမကြီးတစ်ခု ဦးစွာ ဖောက်လုပ်ရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းပြန်လိုက်လေသည်။ ရှူ ဘုရင်ကလည်း သဘောတူရာ သို့ဖြင့် “ကျောက်နွားလမ်းမကြီး” ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။ တောင်ကြားများပေါ်သို့ သစ်သားပြားကြီးများကို ကုန်းဘောင်ထိုးခင်းကာ တောင်နံရံနံဘေးသို့ တည့်မတ်စွာ ထွင်းဖောက်ထားသော ယင်းလမ်းမကြီးသည် ခေတ်ဦးပိုင်းကာလ အင်ဂျင်နီယာပညာ၏ အံမခန်းလက်ရာတစ်ခုဖြစ်၏။ လမ်းမကြီး တည်ဆောက်ပြီးစီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချင် တို့ ကျူးကျော်စစ်ထိုးပြီး ရှူ ပြည်ကို အပြီးအပိုင် သိမ်းပိုက်လိုက်လေတော့သည်။ ဤသည်မှာ နယ်မြေသစ်ချဲ့ထွင်ရေးအတွက် အဓိကကျသော အနောက်တောင်ဘက်သို့ ကျူးကျော်မှုဖြစ်သကဲ့သို့ ပထမဦးဆုံးသော တရုတ်အင်ပါယာကြီး ပေါ်ပေါက်လာစေမည့် ခြေလှမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။


သမိုင်းမတွင်မီ မှ နောက်ထပ် အကြောင်းအရာများ ဆက်လက်လေ့လာရန်

မြန်မာ့ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများ၏ အတိတ်နှင့် ပစ္စပ္ပုန် မှ နောက်ထပ် အကြောင်းအရာများ ဆက်လက်လေ့လာရန်

ခေါင်းစဉ်များ အားလုံးကြည့်ရန်