အမေ့ခံအတိတ်
အမေ့ခံအတိတ်
နာရှီတိုင်းပြည်

- 1950s

နာရှီတိုင်းပြည်

Read in English

နာရှီတိုင်းပြည်မှာ ၁၉၅၀ ပြည့်နှစ်များ အထိ လွတ်လပ်သော တိုင်းပြည်တစ်ခုအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့သည်။ နာရှီတို့နှင့် ဆက်နွယ်နေသော မူဆူအို (Musuo) လူမျိုး အရေအတွက် ယနေ့တွင် လူဦးရေ ၄၀၀၀၀၀ ခန့်သာ ရှိတော့သည်။ သူတို့သည် တရုတ်နိုင်ငံ၊ ယူနန်ပြည်နယ်၏ အနောက်မြောက်အရပ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ အကြီးဆုံး နာရှီမြို့မှာ လီကျန့် (Liijiang) ဖြစ်ပြီး ကချင်တောင်တန်းများ၏ တစ်ဖက်၊ မြစ်ကြီးနား၏ အရှေ့မြောက်ဘက် မိုင် ၂၀၀ ခန့် အကွာတွင် တည်ရှိသည်။ နာရှီဘာသာစကားသည် မြန်မာဘာသာနှင့် အလွန်နီးစပ်သည်။ တိဘက်တို-ဘားမန်း (Tibeto-Burman) ဘာသာစကား တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး ဘားမား-လိုလိုအုပ်စု (Burma-Lolo) ဝင် ဖြစ်သည်။ ဂျိန်းဖော (ကချင်)၊ မီးဇို သို့မဟုတ် ဇိုးမီ (ချင်း) ကဲ့သို့ အခြားသော တိဘက်တို-ဘားမန်း ဘာသာစကားများနှင့် ယှဉ်လျှင် မြန်မာစကားနှင့် ပိုနီးစပ်သည်။ နာရှီတို့သည် လှပပြေပြစ်သည့် ရုပ်ပုံသင်္ကေတများကို အသုံးပြုသည်။ (အောက်ပါဓာတ်ပုံနှစ်ပုံမှ ဒုတိယပုံတွင် မြန်မာအက္ခရာနှင့် နီးစပ်ပုံကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။) မူဆူအိုတိုသည် ကမ္ဘာ့ပေါ်တွင် ကျန်ရှိသည့် အမျိုးသမီး အုပ်ချုပ်သည့် လူ့အဖွဲ့အစည်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုလူ့အဖွဲ့အစည်းများတွင် အမျိုးသမီးသည် အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်ပြီး ခင်ပွန်း တစ်ဦးမက ယူလေ့ရှိကြသည်။

မြန်မာ့ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများ၏ အတိတ်နှင့် ပစ္စပ္ပုန် မှ နောက်ထပ် အကြောင်းအရာများ ဆက်လက်လေ့လာရန်

ခေါင်းစဉ်များ အားလုံးကြည့်ရန်