အမေ့ခံအတိတ်
အမေ့ခံအတိတ်
၁၉၅၃ ခုနှစ် ရန်ကုန်မြို့ အစိုးရအိမ်တော်တွင် ဒုသမ္မတ ရစ်ချတ်နစ်ဆင်နှင့် သမ္မတကတော်တို့အား သမ္မတကြီး ဦးဘဦးနှင့်အတူ တွေ့ရစဉ်။
၁၉၅၃ ခုနှစ် ရန်ကုန်မြို့ အစိုးရအိမ်တော်တွင် ဒုသမ္မတ ရစ်ချတ်နစ်ဆင်နှင့် သမ္မတကတော်တို့အား သမ္မတကြီး ဦးဘဦးနှင့်အတူ တွေ့ရစဉ်။

၁၉၅၂ ခုနှစ်၀န်းကျင် မြန်မာပြည်အရှေ့ပိုင်းတစ်နေရာတွင် တရုတ်အမျိုးသားတပ်စုများကို တွေ့ရစဉ်။
၁၉၅၂ ခုနှစ်၀န်းကျင် မြန်မာပြည်အရှေ့ပိုင်းတစ်နေရာတွင် တရုတ်အမျိုးသားတပ်စုများကို တွေ့ရစဉ်။

၁၉၆၀ ပြည့်နှစ် ပေကျင်း၌ ဝန်ကြီးချုပ် ဉီးနုနှင့် ဥက္ကဌကြီး မော်စီတုန်း။
၁၉၆၀ ပြည့်နှစ် ပေကျင်း၌ ဝန်ကြီးချုပ် ဉီးနုနှင့် ဥက္ကဌကြီး မော်စီတုန်း။

၁၉၆၆ ခုနှစ်တွင် အိမ်ဖြူတော်၌ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းနှင့် သမ္မတ လင်ဒန်ဂျွန်ဆန်။
၁၉၆၆ ခုနှစ်တွင် အိမ်ဖြူတော်၌ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းနှင့် သမ္မတ လင်ဒန်ဂျွန်ဆန်။

၁၉၇၅ ခုနှစ်ဝန်းကျင် ပန်ဆိုင်းရှိ ဗမာ့ကွန်မြူနစ်ပါတီ။
၁၉၇၅ ခုနှစ်ဝန်းကျင် ပန်ဆိုင်းရှိ ဗမာ့ကွန်မြူနစ်ပါတီ။

event_note ခေတ်ကာလများပြပုံ

၁၉၄၆ - ၁၉၈၉

မြန်မာပြည်ရှိ စစ်အေးတိုက်ပွဲ အကြွင်းအကျန်များ

Read in English

စစ်အေးတိုက်ပွဲ အစောပိုင်းနှစ်များတွင် မြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေး ရသည်။ ဗြိတိသျှတို့က ၁၉၄၆ ခုနှစ်တွင် မြန်မာနိုင်ငံမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ၁၉၄၇ ခုနှစ်တွင် ဗြိတိသျှအစိုးရက ပြည်ထောင်စု မြန်မာနိုင်ငံတော်သစ်၌ သဘောတူ ပါဝင်ရန် ရှမ်းစော်ဘွားများနှင့် အခြားသော တိုင်းရင်းသား ခေါင်းဆောင်များကို တိုက်တွန်းသည်။ တစ်ပေါင်းတစ်စည်းတည်း ဖြစ်နေသည့် မြန်မာနိုင်ငံကသာ ကျူးကျော်လာနိုင်သော ကွန်မြူနစ်တို့၏ ရန်စွယ်ကို ပို၍ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်မည်ဟု ၎င်းတို့က မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ၁၉၄၉ နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် မော်စီတုန်း လက်အောက်ရှိ ကွန်မြူနစ်များ အနိုင်ရကာ တရုတ်ပြည်တွင်းစစ် အဆုံးသတ်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စု၏ အားပေးအားမြှောက်မှုဖြင့် ဗမာ့ကွန်မြူနစ်ပါတီက မြန်မာအစိုးရသစ်ကို ပုန်ကန်တော်လှန်မှု စတင်ပြီး နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းလုံးရှိ မြို့ငယ်များနှင့် မန္တလေးကို သိမ်းသည်။ ထိုအချိန်က မြန်မာနိုင်ငံမှာ အနောက်နိုင်ငံများကို အတော်လေး ထောက်ခံသည့် အနေအထားတွင် ရှိခဲ့သည်။ ယူကေနှင့် အခြား ဓနသဟာယအဖွဲ့ဝင် နိုင်ငံများက လက်နက်များ၊ အကြံပေးများစသည့် စစ်ဘက်အကူအညီများကို လေကြောင်းဖြင့် ပေးပို့ထောက်ပံ့သည်။ (စတာလင်နယ်ထဲတွင် မြန်မာနိုင်ငံ ပါဝင်သေးချိန် ဖြစ်သည်။)

၁၉၄၉ နှစ်ကုန်တွင် ချန်ကေရှိတ် သစ္စာခံ စစ်ရှုံး တရုတ်အမျိုးသားတပ် (ကူမင်တန်တပ်)များသည် အရှေ့ဘက်ရှိ ဖော်မိုဆာ (ထိုင်ဝမ်)သို့ လည်းကောင်း၊ အနောက်တောင်ဘက်ရှိ ယူနန်ဒေသ၊ ရှမ်းတောင်တန်းများသို့ လည်းကောင်း ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ကြသည်။ ၁၉၅၁ ခုနစ် ရောက်သောအခါ အနည်းဆုံး အင်အား တစ်သောင်းရှိ ကူမင်တန်တပ်များက ရှမ်းပြည်နယ် အရှေ့ဘက်ခြမ်း တစ်ခုလုံး နီးပါးကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး ၁၉၅၂ ခုနှစ်တွင် ရန်ကုန်မြို့ အနီး မိုင် ၂၀၀ အကွာခန့် အထိပါ ထိုးဖောက်လာသည်။ ဝါရှင်တန်မှ သွယ်ဝိုက်ထောက်ပံ့ပေးနေသည့် ကူမင်တန်တပ်များ ကျူးကျော်လာခြင်းကို မြန်မာအစိုးရဘက်မှ အတော်လေး ဒေါပွခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် မြန်မာအစိုးရမှာ ကွန်မြူနစ် သောင်းကျန်းသူများ သာမက အခြားသော ပုန်ကန်မှုများကိုလည်း ရင်ဆိုင်နေရသည်။ (ထိုင်းဘက်မှ အကူအညီ ပေးနေသော) ကရင်အမျိုးသားအစည်းအရုံး၊ ရခိုင်ပြည်နယ်တွင် မူဂျာဟစ်ဒန်နှင့် အခြားသော လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့ အတော်များများ ရှိနေကြသည်။ အဓိက ပြဿနာမှာ မြန်မာဘက်တွင် အခြေချပြီး ယူနန်တွင် ပုန်ကန်မှုများ ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်နေကြသော ကူမင်တန်တပ်များမှ တစ်ဆင့် ကွန်မြူနစ်တရုတ်တပ်များပါ ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကုလသမဂ္ဂသို့ မြန်မာအစိုးရမှ အကူအညီ လှမ်းတောင်းခဲ့သေးသည်။ ၁၉၅၃ ခုနစ်တွင်  မြန်မာအစိုးရသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ကုလသမဂ္ဂမှ အကူအညီရရန် မမျှော်လင့်တော့ဘဲ‘ဘက်မလိုက်လှုပ်ရှားမှု’ဘက်သို့ လှည့်သွားကာ မိမိကိုယ်ပိုင် စစ်ယန္တရားကြီး (တပ်မတော်) ကို တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဦးနုအစိုးရသည်‘ဘက်မလိုက်ရေး မူဝါဒ’လက်ကိုင်ထားပြီး အင်အားကြီးနိုင်ငံများနှင့် မိတ်ဆွေအဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနိုင်ရန် နှစ်ပေါင်းအတော်ကြာ ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စု ၀န်ကြီးချုပ် ခရူးရှက် (Premier Khruschev)၊ အမေရိကန် သမ္မတ နစ်ဆင် (President Nixon)တို့ နှစ်ဦးလုံးပင် မြန်မာနိုင်ငံသို့ အလည်အပတ် ရောက်ရှိလာခဲ့သေးသည်။ ထို့ပြင် ချူအင်လိုင် အပါအဝင် တရုတ်ခေါင်းဆောင်များလည်း မကြာခဏ လာရောက်ခဲ့သေးသည်။ ဦးနုကိုယ်တိုင်လည်း အမေရိကန်၊ ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စု၊ တရုတ်စသည့် နိုင်ငံများသို့ သွားရောက်ကာ မြန်မာနိုင်ငံ၏ ‘ကြားနေ’ နိုင်ငံခြားရေး မူဝါဒနှင့် ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်စရာ မလိုကြောင်း နားချသည်။ တစ်ဖက်ဖက်က မျက်စိမစူးအောင်လည်း မြန်မာတို့က အလွန်သတိထားသည်။ ၁၉၅၃ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန်ဘက်မှ ဖွံ့ဖြိုးရေးဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့များ ရက်ရက်ရောရော ပေးလာခဲ့သည့်တိုင် မြန်မာပြည်၏ ကြားနေမူဝါဒ ထိပါးနိုင်ချေ ရှိလာသဖြင့် လက်ခံနေသည့် အမေရိကန် အထောက်အပံ့ အားလုံးကို ရုတ်တရက် ရပ်စဲပစ်လိုက်သည်။

၁၉၆၂ ခုနစ် အာဏာသိမ်းပြီးနောက် ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းက အမေရိကန်တို့သည် ပို၍ပင် ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု မြင်ခဲ့သည်။ စစ်အေးတိုက်ပွဲ အမြင့်ဆုံးအချိန် ဖြစ်ကာ ကျူးဘားအရေးကြောင့် ဝါရှင်တန်နှင့် မော်စကို အစိုးရတို့ နျူကလီးယား စစ်ပွဲ စတင်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန် ဖြစ်သည်။ အမေရိကန်၏ စီအိုင်အေက လာအိုတွင် ‘လျှို့ဝှက်စစ်ပွဲ’တစ်ခု အစပျိုးနေသည်။ ဗီယက်နမ်သို့ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် စေလွှတ်သည့် အမေရိကန်စစ်သားများ ရောက်ရှိလာသည်။ ၁၉၆၃ ခုနှစ်က တောင်ဗီယက်နမ် ခေါင်းဆောင် ငုယင်ဒင်ဒရန့်(Ngo Dinh Diem) လုပ်ကြံခံခဲ့ရသလို ဖြစ်လာမည်ကို ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းက စိုးရိမ်သည်။ ဤတွင် တော်လှန်ရေးကောင်စီ ဥက္ကဌကြီးကို တည့်အောင်ပေါင်းမှ ဖြစ်မည်ဟု အမေရိကန်တို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ‘ဗမာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်’ကို အပထား၊ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းမှာ တရုတ်တို့၏ မိတ်ဆွေမဟုတ်ဘဲ ကွန်မြူနစ် ဆန့်ကျင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်မည်ဟု အမေရိကန်တို့က တွက်ဆမိသည်။ မြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ အမေရိကန် သံအမတ် ဗိုလ်ချုပ်ဟောင်း ဟင်နရီဘိုင်ရုတ် (Henry Byroade) မှာ ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းနှင့် ဇနီး ဒေါ်ခင်မေသန်းတို့၏ မိတ်ဆွေရင်းချာ ဖြစ်သည်။ ၁၉၆၅ ခုနှစ်တွင် မိုက်မန်းစ်ဖီးလ် (Mike Mansfield) ခေါင်းဆောင်သော အမေရိကန် အထက်လွှတ်တော်မှ နိုင်ငံခြားဆက်ဆံရေး ကော်မတီဝင်များ မြန်မာနိုင်ငံသို့ အလည်အပတ် လာရောက်ခဲ့ပြီး ရန်ကုန်တွင် ၄ ရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

၁၉၆၆ ခုနှစ်တွင် ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်း ကိုယ်တိုင် ဝါရှင်တန်သို့ သွားရောက်သည်။ ဤသည်မှာ မြန်မာ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး အမေရိကန်သို့ တရားဝင် သွားရောက်သည့် ပထမဆုံး ခရီးစဉ် ဖြစ်သည်။ ပန်ဆယ်ဗေးနီးယားလမ်း တလျှောက် စစ်ရေးပြခြင်း၊ ထို့ပြင် အိမ်ဖြူတော် မြက်ခင်းပြင်၌ သေနတ် ၂၁ ချက်ဖောက်ကာ အလေးပြုခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းအား ကြိုဆိုခဲ့သည်။ သမ္မတ လင်ဒန်ဂျွန်ဆန် (President Lyndon Johnson) အပါအဝင် အမေရိကန်ခေါင်းဆောင်များနှင့် တွေ့ဆုံကြသောအခါ ဦးနေ၀င်းက ယင်းတို့အား မြန်မာပြည်မှာ - တရားဝင်အားဖြင့် ကြားနေဖြစ်သည့်တိုင် - အရှေ့တောင်အာရှတွင် ကွန်မြူနစ်တို့ကို ဟန့်တားနိုင်သည့် နိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း နားချသည်။ အမေရိကန်တို့ကလည်း ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းကို မိတ်ဖက်အဖြစ် သဘောထားကြောင်း ဆိုကြသည်။ အမေရိကန်ထံမှ စစ်ရေး အထောက်အပံ့ကို တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်စတင်ရန်လည်း ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းက သဘောတူခဲ့သည်။ ကမ္ဘာ့ဘဏ်နှင့် IMF စသည့် အခြားသော အထောက်အပံ့များကိုလည်း ပြန်စလက်ခံသည်။ အမေရိကန် မဟာမိတ်များ ဖြစ်ကြသော အနောက်ဂျာမနီ ဝန်ကြီးချုပ် ကာ့တ်ကီဆင်းဂျား (Chancellor Kurt Kiesinger)၊ ဂျပန်ဝန်ကြီးချုပ် အိစာကုဆာတို (Prime Minister Eisaku Sato) တို့ ရန်ကုန်သို့ အလည်အပတ်လာခြင်းများ ရှိခဲ့သလို လော့ဒ်လူဝီမောင့်ဘက်တန်ကဲ့သို့ ဗြိတိသျှ အထက်တန်း အရာရှိကြီးများလည်း လာရောက်ခဲ့သည်။

အနောက်နှင့် ဆက်ဆံရေး တိုးတက်လာခဲ့သလောက် တရုတ်နှင့် ဆက်ဆံရေးမှာတော့ ဆုတ်ယုတ်လာသည်။ ၁၉၆၆ ခုနှစ်တွင် တရုတ်ပြည် ‘ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေးကြီး’မှာ အရှိန်အဟုန် ကောင်းနေသည်။ တရုတ်ကလည်း မြန်မာနှင့် အမေရိကန် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်လာနေသည်ကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ၁၉၆၇ ခုနှစ် မေလတွင် ကွန်မြူနစ် ထောက်ခံသော တရုတ်တိုင်းရင်းသား ကျောင်းသားများက မော်စီတုန်း တံဆိပ်များ ဝတ်ဆင်ကာ ယဉ်ကျေးမှု တော်လှန်ရေး ဆောင်ပုဒ်များ အော်ဆိုပြီး ရန်ကုန်တွင် ဆန္ဒပြကြသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တန်ပြန်ဆန္ဒပြသူများက ထိုကျောင်းသားများကို တိုက်ခိုက်ရာ အကြမ်းဖက်မှုများ ဖြစ်ပွားကာ တရုတ်တိုင်းရင်းသား ဒါဇင်ချီ သေဆုံးပြီး ရာချီ ဒဏ်ရာရသည်။ တရုတ်သံရုံးလည်း ဝင်ရောက် စီးနင်းခံရပြီး တရုတ်ထောက်ပံ့ရေး အရာရှိတစ်ဉီး အသတ်ခံရသည်။ မြန်မာစစ်တပ်နှင့် ရဲများက ထိုအကြမ်းဖက်မှုဖြစ်စဉ်ကို ၀င်ရောက်တားမြစ်ခြင်း မရှိခဲ့။ တရုတ်အစိုးရက ဒေါသူပုန်ထတော့သည်။ ‘ဖက်ဆစ်အစိုးရ အာဏာရှင်နေဝင်း’ကို မြန်မာပြည်သူ တစ်ရပ်လုံး ဆန့်ကျင်ဆန္ဒပြရန် နှိုးဆော်ကြောင်း ဇူလိုင်လ၌ ပီကင်းရေဒီယိုမှ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်းပင် ကြေညာလာသည်။

ထိုအချိန်က ဗမာ့ကွန်မြူနစ်ပါတီမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေသည်။ နှစ်ပေါင်း ၂၀ နီးပါး တိုက်ပွဲများ ဆင်နွှဲလာပြီးနောက် ပဲခူးရိုးမဘက်တွင် လက်ကျန်အင်အား သုံးလေးထောင်မျှသာ ရှိတော့သည်။ လာမည့် အန္တရာယ်ကို မှန်းဆနိုင်သဖြင့် ၁၉၆၇ ခုနှစ် ကုန်ခါနီးတွင် ဗမာ့တပ်မတော်သည် ကွန်မြူနစ်သူပုန်များကို ချေမှုန်းရန် စစ်ဆင်ရေးများကို အရှိန်အဟုန် မြှင့်လိုက်ပြီး အဆုံးတွင် ကွန်မြူနစ်ခေါင်းဆောင် သခင်သန်းထွန်းကိုပါ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်နိုင်သည်။ မူလ ကွန်မြူနစ်တော်လှန်ရေးကြီးမှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအခိုက်မှာပင် ၁၉၆၈ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ၌ ဗိုလ်ချုပ်နော်ဆိုင်း လက်အောက်ရှိ ကွန်မြူနစ်တပ်များသည်

လက်နက်အင်အား အပြည့်အစုံနှင့် ယူနန်မှ ရှမ်းပြည်နယ် မြောက်ပိုင်းသို့ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသည်။ ဗိုလ်ချုပ်နော်ဆိုင်းမှာ ဗြိတိသျှတပ်ထွက် ဒုတိယကမ္ဘာစစ် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် အတွင်း တရုတ်နယ်စပ် တလျှောက်တွင် ‘ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရ လွတ်မြောက်နယ်မြေ’ဟူ၍ စတင်တည်ထောင်သည်။ နှစ်အနည်းငယ် အတွင်း ထိုနယ်မြေများထဲတွင် ဝတောင်တန်းဒေသများ၊ ရှမ်းပြည်နယ် အရှေ့ပိုင်း ဒေသများပါ ပါဝင်လာသည်။ ၁၉၄၉ ခုနှစ်ကတည်းက တရုတ်နိုင်ငံဘက်တွင် နေထိုင်ကြသော ကွန်မြူနစ်များက ပန်ဆိုင်း၌ ဌာနချုပ် တည်သည်။ တရုတ်အစိုးရ ကျောထောက်နောက်ခံ ရထားသည့် ထိုကွန်မြူနစ် လက်သစ်များသည် မိုးကုတ်မှ အစပြုကာ အနောက်ဘက် မေမြို့၊ တောင်ဘက် ထိုင်းနယ်စပ်အထိ ဆင်းပြီး ကျူးကျော်လာသည်။ ကွန်မြူနစ်ပါတီ အတွက် မူဝါဒချမှတ်ပေးသူ အားလုံးနီးပါးမှာ ဗမာတိုင်းရင်းသားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ကွန်မြူနစ် တပ်မတော်၏ အင်အားအများစုမှာ ကိုးကန့်၊ ဝ၊ ကချင်၊ ‘စေတနာ့၀န်ထမ်း’တရုတ်လူမျိုး အစရှိသော ဒေသခံတိုင်းရင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။ အသစ်ရရှိသော အမေရိကန် အထောက်အပံ့၊ ထိုမျှမက ဒေသခံ ကိုးကန့်နှင့် ရှမ်းပြည်သူ့စစ်များ၏ အကူအညီဖြင့် ဗမာ့တပ်မတော်က ကွန်မြူနစ်တို့ကို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ရင်း မနည်းထိန်းချုပ် ထားသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်နီးနီး ဖြစ်သည်။

၁၉၇၀ ပြည့်နှစ်များအတွင် ဗိုလ်ချုပ်နေဝင်းက တရုတ်အစိုးရနှင့် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ပြေလည်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ယဉ်ကျေးမှု တော်လှန်ရေး အဆုံးသတ်သွားပြီး မော်စီတုန်း ကွယ်လွန်ခြင်းနှင့် အတူ နှစ်နိုင်ငံကြား ဆက်ဆံရေးမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရာ ၁၉၇၈ ခုနှစ် တိန့်ရှောင်ဖိန့်က သမိုင်းဝင် လာရောက် လည်ပတ်သည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဗမာ့ကွန်မြူနစ်ပါတီအား တရုတ်ဘက်မှ အထောက်အပံ့ ပေးခြင်း လျော့နည်းစ ပြုလာသော်လည်း ရပ်တန့်သွားခြင်းတော့ မရှိခဲ့။

၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် စစ်အေးတိုက်ပွဲကြီး အဆုံးသတ်သည်။ ဗမာ့ကွန်မြူနစ်ပါတီမှာလည်း ပါတီတွင်း ပုန်ကန်မှုကြောင့် ပြိုလဲသွားသည်။ ပါတီအင်အားစုများမှာ လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့အစည်းများအဖြစ် အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားပြီး အဓိကအင်အားစုမှာ ‘ဝပြည် သွေးစည်းညီညွတ်ရေး တပ်မတော်’အဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုနှစ်မှာပင် မြန်မာအစိုးရနှင့် ကွန်မြူနစ်တပ်ဖွဲ့ဝင်ဟောင်းများ အကြား အပစ်အခတ် ရပ်စဲရန် သဘောတူညီကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဗမာ့ဆိုရှယ်လစ်နှင့် တံခါးပိတ် မူဝါဒများကို ဖျက်သိမ်းပစ်လိုက်သည်။ သို့ရာတွင်မူ အချိန်ကိုက်ပင် ‘ဒီမိုကရေစီ’ ဖော်ဆောင်ရန် အားထုတ်သည့် အနေဖြင့်ဟု ဆိုကာ အနောက်နိုင်ငံများက မြန်မာနိုင်ငံကို ဖယ်ကြဉ်သွားသည်။ တစ်ဘက်တွင်မူ အရင်းရှင်ဝါဒ တစ်ခေတ်ဆန်းသည့် ကာလတွင် တရုတ်ဘက်မှ စီးပွားရေး ချိတ်ဆက်မှုများကို အားကောင်းလာရန် ကြိုးပမ်းလာသည်။ ထိုအချိန်မှ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကြာ အထိ တရုတ်-မြန်မာနယ်စပ်၌ စစ်အေးတိုက်ပွဲ၏ အကြွင်းအကျန်များဖြစ်ကြသော ကွန်မြူနစ်အင်အားစုဟောင်းများ အခိုင်အမာ အမြစ်စွဲလာခဲ့သည်။ စစ်အေးတိုက်ပွဲ၏ မီးကြွင်းမီးကျန်များ မြန်မာနိုင်ငံတွင် ယနေ့တိုင် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတော့သည်။

ဗီဒီယိုမှာ ၁၉၆၆ ခုနှစ် ဗိုလ်ချုပ်နေ၀င်း၏ ဝါရှင်တန်ခရီးစဉ် မှတ်တမ်းရုပ်ရှင် ဖြစ်ပါသည်။ (ကုလသမဂ္ဂအတွင်းရေးမှူးချုပ် ဦးသန့်ကို သွားတွေ့ခဲ့သည့် နယူးယောက် ခရီးစဉ် ပုံရိပ်များကိုလည်း တွေ့ရမည်။)

ပြည်တွင်းပြည်ပ ၁၉ ၅၀ ပြည့်နှစ်များ မှ နောက်ထပ် အကြောင်းအရာများ ဆက်လက်လေ့လာရန်

ခေါင်းစဉ်များ အားလုံးကြည့်ရန်