အမေ့ခံအတိတ်
အမေ့ခံအတိတ်
ထွက်ပြေးရလေသော တရုတ်မင်းသား
event_note ခေတ်ကာလများပြပုံ

၁၆၄၆

ထွက်ပြေးရလေသော တရုတ်မင်းသား

room China

အနောက်အရပ်တွင် တစ်ခဏအတွင်း အင်အားယုတ်လျော့လာသော ရခိုင်ပြည် နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ မွန်ဂိုတို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာနေသည်။ မြောက်အရပ်နှင့် အရှေ့အရပ်တွင်မူ ပိုမိုပင် အင်အားတောင့်တင်းလာသည့် တရုတ်တို့၏ ဖိအားပေးမှုမှာ  မြန်မာပြည်ဗဟိုချက်မအထိ ရောက်သည်။

၁၆၄၆ ခုနှစ်တွင် တရုတ်ပြည်ပိုင်နက် ရန်ဇီမြစ်ဝှမ်းနှင့် အရှေ့ဘက်ကမ်းရိုးတန်းဒေသများ နယ်ချဲ့ မန်ချူးတပ်များ လက်အောက်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၂၃ နှစ်အရွယ် ဝန်လီဧကရာဇ်၏ မြေးဖြစ်သူ မင်းသား ကွေ့ သာလျှင် အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ မင်းသားသည် မင် မင်းဆက် တည်တံ့နိုင်ရေးအတွက် နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်လာ၏။ စစ်မီးများ တောက်လောက်နေသည် နှစ်နှင့်ချီနေပြီဖြစ်၍ တရုတ်မှာ စစ်ပမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ မန်ချူးတို့၏ခေါင်းဆောင် နူဟာစီသည် အာမူးမြစ်ဝှမ်းတစ်လျှောက် ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လှည့်လည်သွားနေထိုင်သော တန်ဂူဆစ်ဘာသာစကား ပြောဆိုသည့် လူမျိုးစုများကို သူ့လက်အောက်သို့ ပေါင်းစည်း သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ပထမတွင် မန်ချူးတို့သည် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ဒေသများကို ခြိမ်းခြောက်သိမ်းသွင်းသည်။ ယင်းနောက် ၁၆၄၄ ခုနှစ်တွင် ပီကင်းနေပြည်တော်ကို သိမ်းသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မန်ချူး ချင် မင်းဆက် တရုတ်ပြည်မသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ တရုတ်ဘုရင်ဟောင်း၏ သြဇာအာဏာ ယိုယွင်းကာ သစ္စာခံများ အကွဲကွဲအပြားပြား ဖြစ်သွားတော့သည်။ ထိုကာလမှစ၍ တရုတ်ပြည်ကြီးကို အဆိုပါ နွားနို့သောက်၊ ဒိန်ခဲစား အာရှတိုက် မြောက်ဖျားမှ ရေကြည်ရာ၊ မြက်နုရာ လှည့်လည်အခြေချသော ခြေသလုံးအိမ်တိုင်များက အုပ်ချုပ်စိုးမိုးခဲ့သည်မှာ ၁၉၁၁ ခုနှစ် သမ္မတအုပ်ချုပ်ရေးစနစ်အတွက် တော်လှန်ရေးကာလ မတိုင်ခင်အထိပင်။

မင်းသားကွေ့၏ ဖခမည်းတော်မှာ ဝန်လီဧကရာဇ်၏ သတ္တမမြောက် သားတော်ဖြစ်သည်။ မင်းသားလေးသည် ရာထူးဂုဏ်သိမ်မက်မောပြီး စည်းစိမ်ယစ်မူးတတ်သော နန်းတော်အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ ယခုမူ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် မန်ချူးရန်မှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရလေပြီ။ ပထမတွင် မင်းသားသည် တရုတ်ပြည်အလယ်ပိုင်း ဟူနန်ရှိ ဘိုးဘွားပိုင်နယ်မြေများသို့ တိမ်းရှောင်သည်။ ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် အနောက်တောင်ဘက် ယနေ့ ဟောင်ကောင်မြို့ တည်ရှိရာ ဒေသသို့ ပြေးသည်။ ထိုဒေသသို့ရောက်သောအခါ ပုလဲမြစ်ဝကျွန်းပေါ်ဒေသ၏ ထုံးကျောက် ချောက်ကမ်းပါးများအကြား တစ်နေရာတွင် သူ့အား ပြည်ပြေးနန်းတွင်းအုပ်စုက ဘုရင်အဖြစ် တရားဝင် တင်မြှောက်ကြသည်။ သို့နှင့် မင်းသားကွေ့သည် သက်တမ်း ၃၀၀ တိုင် အဓွန့်ရှည်ခဲ့သည့် မင် မင်းဆက်၏ ထီးမွေနန်းမွေ အရိုက်အရာဆက်ခံသူ “ရုန်လဲ့” ဧကရာဇ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရုန်လဲ့ဘုရင်မှာ မန်ချူးတို့ ကျူးကျော်သိမ်းပိုက်ခြင်းကို တစ်စနှင့်တစ်စ ခုခံတွန်းလှန်လာသူများအတွက် အားကိုးအားထားပြုရာ လက်နက်သဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လာမည့်တစ်နှစ်ခွဲတာ ကာလပတ်လုံး ရုန်လဲ့ဘုရင်နှင့် နောက်လိုက်များသည် တရုတ်ပြည် တစ်ဘက်ခြမ်း တောင်ဘက်အရပ်ဆီသို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ဗီယက်နမ်နယ်စပ်တစ်လျှောက် ခြေကျင်ခရီးနှင်ရာ ဂွမ်စီ တိုင်းရင်းသားတို့ နေထိုင်သည့် အနောက်တောင်ဒေသအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ပီကင်း မင်းနေပြည်တော်နှင့် အတော်ဝေးဝေးသို့ ရှောင်ပြေးနိုင်ခဲ့လင့်ကစား ကိုယ်ထူကိုယ်ထ တည်ထောင်ထားသည့် မင် ထီးနန်းအသစ်မှာ ယခင် မင် မင်းဆက်များ လက်ထက်ကကဲ့သို့ ကျကျနန မရှိလှ။ ခေတ်ပြိုင်လေ့လာသူတစ်ဦးက ရုန်လဲ့ဘုရင်၏ နန်းတော်ထဲတွင် “ကွမ်းစားတတ်သူ၊ ဆားချက်လုပ်သား၊ ဆောင်ကြာမြိုင် ပိုင်ရှင် တိုင်းရင်းသား စသူတို့ဖြင့် စရိုက်စုံလှသည်”ဟု ဆိုထား၏။ သို့သော်ညား စရိုက်ပေါင်းစုံပါဝင်သည့် ကိုယ်ထူကိုယ်ထ နန်းတွင်းအဖွဲ့သည် အရိုးကြေကြေ အရည်ခမ်းခမ်း ရုန်လဲ့ဘက်မှ တိုက်ပေးမည့် သစ္စာခံများ ရရှိအောင် စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ပါသည်။ ထို့အပြင် ချင် အာဏာပိုင်များကို ရှေ့ဆက်မနိုင်ဘဲ ကြံရာမရဖြစ်အောင် တစ်ခဏတော့ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပါသည်။

၁၆၅၀ ပြည့်နှစ် ဝင်ကာစတွင် ချင် မင်းဆက်၏ တပ်များသည် ရုန်လဲ့ကို ထောက်ခံကြောင်း အတိအလင်း ကြေညာထားသော နယ်မြေများရှိ ခံတပ်များကို ချေမှုန်း ထိုးဖောက် ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သည်။ ယင်းနောက် တောင်ပိုင်းရှိ မင်းသားကွေ့၏ အခြေစိုက်တပ်စခန်းများကို စီးနင်းတိုက်ခိုက်တော့သည်။ ဤကဲ့သို့ ထိုးစစ်ဆင်နွှဲရာ၌ မန်ချူးတို့က ယင်းတို့၏ဘက်တော်သား မင် တရုတ်စစ်သူကြီးများကို အားကိုးအားထားပြုသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က မန်ချူးထံ ဘက်ပြောင်းသစ္စာခံသော စစ်သူကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။ ယင်းတို့သည် ရုန်လဲ့၏နောက်လိုက်များကို ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံတိုက်ထုတ်ရာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အနောက်တောင်အရပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၁၆၅၈ ခုနှစ်တွင် တန်ဂူးရှိ နယ်စပ်မြို့ငယ်တစ်နေရာ၌ ရုန်လဲ့၏တပ်များက မန်ချူးတပ်များကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ခုခံတိုက်ခိုက်သည်။ ယင်းနောက် တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ မြန်မာမင်းပိုင်နက်အတွင်းသို့  ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့ပေသည်။

မင်းသားကွေ့သည် အရှေ့မြောက်ပိုင်း မြန်မာပိုင်နက် တောင်တန်းများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ အင်းဝနေပြည်တော်ရှိ မြန်မာမင်းသြဇာခံ ကုန်းပြင်မြင့်ဒေသ၏ နယ်မြေထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရပ်တွင် နေထိုင်သူအများစုမှာ ဗမာများ မဟုတ်။ ထိုင်း သို့မဟုတ် ယိုးဒယားနှင့် ခပ်ဆင်ဆင် ဘာသာစကားကို ပြောဆိုကြသည့် ဒေသခံများဖြစ်သည်။ မြန်မာအခေါ် ရှမ်းလူမျိုးဖြစ်၏။ ထိုအရပ်ရှိ အချို့သော ပြည်ထောင်များမှာ အရွယ်အစား အတော်အသင့် ကြီးမားသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဇင်းမယ်နှင့် ကျိုင်းတုံဆိုလျှင် ယခုခေတ် ဘယ်ဂျီယမ်နိုင်ငံ သို့မဟုတ် ဝေလနယ်လောက်ပင် ရှိခဲ့သည်။ ကျန်နယ်ပယ်များမှာမူ သေးငယ်ပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော တောင်ပေါ်ဒေသများကို စုပေါင်းထားခြင်းမျိုးသာ  ဖြစ်၏။ မင် မင်းဆက် အစောပိုင်းခေတ်ကာလက တရုတ်ပြည်မှ သေနတ်နှင့်ယမ်းအသုံးပြုပုံကို သင်ယူတတ်မြောက်သော ပထမဦးဆုံး အရှေ့တောင်အာရှသားသည် ယင်းပြည်ထောင်များမှ ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။ ယင်းတို့သည် တောင်ပိုင်းသို့ နယ်ချဲ့လာဖူးပြီး အင်းဝနှင့် မြေ ပြန့်လွင်ပြင်ဒေသကို လွှမ်းမိုးကြီးစိုးခဲ့ဖူးလေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မူ စော်ဘွား အဆင့်ဆင့်နှင့် အုပ်ချုပ်ကာ ပလွှားမှုနည်းသော ပြည်ထောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲရပ်တည်လာခဲ့သည်။ အင်းဝနေပြည်တော်သို့ သမီးကညာဆက်သခြင်း၊ ငွေထည်နှင့် မြင်းစသဖြင့် လက်ဆောင်ပဏ္ဏာများ အမြဲမပြတ်ဆက်သခြင်းဖြင့် မိတ်ဖက်ပြုထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသို့နှင့် မိုးမိတ်နယ်ခြားစခန်းသို့ မင်းသားကွေ့နှင့် နောက်လိုက်ဗိုလ်ပါ ၂၀၀ ကျော် ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဦးစွာ ဒေသခံ ရှမ်းစော်ဘွားနှင့် တွေ့ဆုံပြီး မြန်မာပြည်တွင် ခိုလှုံခွင့် တောင်းခံလိုကြောင်း၊ မြန်မာမင်းအတွက် မပြောပလောက်သော ရွှေငွေရတနာများကို ဆက်သလိုကြောင်း ပြော ကြားသည်။ ထိုစဉ်က အင်းဝခေတ် ပင်းတလဲမင်းလက်ထက် ဖြစ်၏။ ပင်းတလဲမင်းကလည်း သဘောတူပြီး မင်းသားကို လှိုက်လှဲစွာ လက်ခံကြိုဆိုသည်။ ထို့အပြင် အင်းဝနေပြည်တော်၏ ဧရာဝတီမြစ်တစ်ဖက်ကမ်း စစ်ကိုင်းတွင် မင်းသားနေထိုင်ရန် အဆောင်တော်တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးသည်။ တကယ်တော့ မင်းသားကွေ့သည် နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ကာ ရောက်ရှိလာမည့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော တရုတ်တို့၏ ရှေ့တန်းမှ လူသာ ဖြစ်ပါသည်။ မင်းသားကွေ့နောက်မှ မြန်မာပြည်အတွင်း တစ်လှေကြီးဝင်ရောက်လာသူများထဲတွင် အချို့သာ စစ်ဘေးဒုက္ခသည်များ ဖြစ်သည်။ ကျန်သူတို့မှာ တရုတ်ပြည် အနောက်တောင်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပွားနေသော မင်းမဲ့အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ခိုးဆိုးလုယက်နေသော ရာဇဝတ်ကောင်များ၊ ဓားပြများ ဖြစ်ကြသည်။ မြန်မာပိုင် တောင်တန်းဒေသကို အကြမ်းဖက်ရန် တရုတ်လူဆိုးလူမိုက်အုပ်စု ကြံစည်ကြပါတော့သည်။ ယင်းတို့က မင်းသားကို သစ္စာခံကြောင်း  ကြေညာသည်။ စစ်ကိုင်းမှ ခွာကာ ယင်းတို့နှင့် အတူလာပေါင်းရန် မင်းသားအား ဖိတ်ခေါ်သည်။ အရှေ့ဘက်ရှိ မိုးနဲနှင့် ညောင်ရွှေကို သိမ်းပိုက်လိုက်ကြသည်။ ယင်းတို့ကို တားဆီးရန် ပင်းတလဲမင်း စေလွှတ်လိုက်သော တပ်ကို ချေမှုန်းပစ်သည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးသည်။ ရွာလုံးကျွတ် ဓားပြတိုက် လုယက်သည်။ ဖမ်းဆီးရမိသော ရွာသူရွာသားများကို သတ်ဖြတ်သည်။ များမကြာမီ ယင်းတို့သည် အင်းဝနေပြည်တော်၏ အဝင်ပေါက် တံတားဦးသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ပင်းတလဲမင်း၏ ပေါ် တူဂီအမြှောက်တပ်သားများက ကြံ့ကြံ့ခံ ခုခံတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်သာလျှင် ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်ခဲ့။

မင်းသားခမျာ အကြီးအကျယ် တောင်းပန်ရှာပါသည်။ သူ့နာမည်အောက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ကြောင်း အကြောက်အကန် ငြင်းဆိုရှာပါသည်။ ဖြစ်လာသမျှအတွက် လက်ညှိုးထိုးခံရသည်မှာ ပင်းတလဲမင်းသာ ဖြစ်၏။ ပင်းတလဲမင်းသည် ပျော့ပျော့ညံ့ညံ့ ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်၏။ မိဖုရားမှ မွေးဖွားလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်လုပ်တော်၏သားဖြစ်သောကြောင့် တရားဝင် မင်းမျိုးမင်းနွယ်အဖြစ် အသတ်မှတ် မခံရ။ နန်းတက်စဉ်ကတည်းက ပင်းတလဲမင်းကို နန်းတော်အတွင်း သြဇာအာဏာရှိသည့် မှုးကြီးမတ်ရာတစ်အုပ်စုက အမြဲလွှမ်းမိုးခြယ်လှယ်နေခဲ့သည်။ ယခုတော့ ပင်းတလဲမင်းမှာ ဖြစ်သမျှ ပြဿနာအလုံးစုံအတွက် ဓားစာခံဖြစ်သွား၏။ သူ့ကို ခြယ်လှယ်နေခဲ့သည့် နန်းတွင်းအုပ်စုက သူ့ဘက်တွင် မရှိတော့ဘဲ ညီတော် ပြည်မင်းသားအား နန်းတင်သည်။ ပင်းတလဲမင်းကို နန်းချရန် ပထမဆုံး လှုံ့ဆော်သူမှာ တော်ဝင်မျိုးရိုး စစ်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယင်းတို့ တောရွာကျေးလက်များ၌ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး သေကြေပျက်ဆီးနေမှုများကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့ခဲ့ရသည်။ အများစုမှာ အင်းဝတောင်ဘက်ရှိ ဆည်ရေသောက်လယ်ယာမြေများတွင် နေထိုင်သော မိသားစုများဖြစ်ကြသည်။ တရုတ်တို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခြင်းကြောင့် ထိုဒေသများတွင် စားနပ်ရိက္ခာ ရှားပါးငတ်မွတ်လာကြရာ ပြည်သူများက ဘုရင်မင်းမြတ်ထံ အကူအညီတောင်း အသနားခံသည်။ သို့ရာတွင် ရှင်ဘုရင်က မျက်နှာလိုက်ကာ သူ၏အသည်းကျော် မိဖုရားမောင်းမများကို ဆန်စပါး မတန်တဆဈေးဖြင့် ရောင်းချခွင့် ပြုခဲ့သည်။ တော်ဝင်စစ်သည်များက နန်းတော်တွင်းရှိ အမတ်ကြီးများကို အကျိုးအကြောင်း လျှောက်လဲရာ အလျင်အမြန်ပင် ပင်းတလဲမင်းကို နန်းချပစ်၍ အဖေတူ အမေကွဲ ညီတော် ပြည်မင်းသားကို နန်းတင်လိုက်တော့သည်။

ပြည်မင်းမှာ ပိုမိုထက်မြက်သော ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်၏။ နန်းတက်ပြီးမကြာ တစ်စထက်တစ်စ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေရှာသော မင်းသားကွေ့ကို သတိထားစောင့်ကြည့်သည်။ တရုတ်ဓားပြအဖွဲ့များနှင့် ဒုက္ခသည် တရုတ်ဧကရာဇ်တို့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေသည်ဟု သံသယရှိသည်။ သို့နှင့် ပြည်မင်းက မင်းသား၏သစ္စာခံ အယောက် ၇၀၀ အားလုံးကို စစ်ကိုင်း၊ ထူပါရုံဘုရားသို့ စုဝေးရန် ဆင့်ခေါ်သည်။ မဟာမိတ် မြဲမြံပါကြောင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက် သစ္စာခံရန် ပြောသည်။ ရုံလီနောက်လိုက်များက အစတော့ ငြင်းဆန်သေးသည်။ ယင်းတို့ ယုံကြည်ရသော မန်စီစော်ဘွားက သူပါ လိုက်ပါခဲ့မည်ဆိုမှ သဘောတူကြသည်။ ဤသည်မှာ တစ်ဖက်လှည့်နှင့် ခေါ် ခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။ ဘုရားသို့ ရောက်လျှင် မန်စီစော်ဘွားကို တခြားသို့ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။ ပြီးနောက် ဘုရင့်စစ်တပ်များက တရုတ်တို့ကို ဝိုင်းထားလိုက်သည်။ တရုတ်တို့က ဓားထုတ်ခုခံရန် ပြင်သည့်အခိုက် ဘုရင့်စစ်သည်တော်များက သေနတ်ဖြင့် ပစ်ခတ်ကြ၏။ အသက်မသေ ကျန်ရှိသူများကို ခေါင်းဖြတ်သတ်သည်။ ထိုအကြောင်းကြားရသောအခါ မင်းသားကွေ့မှာ ပိုလို့ပင် တုန်လှုပ်လာတော့သည်။

မင်းသားကွေ့ မြန်မာပြည်သို့ ခိုဝင်ပြီး လေးနှစ်အကြာ ၁၆၆၂ ခုနှစ်တွင် တရုတ်စစ်သူကြီး ဘုရင်ခံ ဝူဆန်ကွေ့သည် စစ်သည်အလုံးအရင်းနှင့် မြန်မာပြည်တွင်းသို့ ဝင်လာသည်။ စစ်သည် နှစ်သောင်းအင်အားရှိ တပ်မတော်ကြီးသည် ရှမ်းတောင်တန်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ တောက်လျှောက်ချီတက်လာပြီး အင်းဝနေပြည်တော်နှင့် မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင်မှ တပ်ချရပ်နားသည်။ မင် မင်းသားကို သူ့လက်တွင်းသို့ အပ်နှံရန် တောင်းဆိုသည်။ ဝူဆန်ကွေ့မှာ ထိုအချိန်က အသက် ၅၀ အရွယ်။ မင် မင်းဆက်လက်ထက် တပ်မှူးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မင် ဘုရင်ကို သစ္စာဖောက်ကာ မြောက်ဘက်မှ ချီတက်လာသော မန်ချူးတပ်များကို တရုတ်ပြည်အတွင်းသို့ ဝင်နိုင်ရန် မဟာတံတိုင်းကြီး၏ ဂိတ်တံခါးများကို ဖွင့်ပေးခဲ့သူဖြစ်၏။ ၁၆၇၃ ခုနှစ်တွင် သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဘက်ပြောင်းပြီး မန်ချူးတို့ကို တော်လှန်ပေဦးမည်။ လောလောဆယ်မူ သူသည် မန်ချူးဘက်တော်သား ဖြစ်ပြီး မန်ချူးဧကရာဇ်အသစ်၏ နှမတော်ကို ဇနီးမယားအဖြစ် ယူထားသည်။

ပြည်မင်းက တိုက်ပွဲဝင်လိုသော်လည်း မှူးမတ်များက သည်လောက် ဂြိုလ်မွှေသော ဧည့်သည်ကို တစ်ခါတည်း အပြတ်ရှင်းထုတ်ပစ်လိုက်တော့ရန် အကြံပေးကြသည်ဟု သိရသည်။ သို့နှင့် မင်းသားကေ့ွနှင့် မိသားစုကို အကျဉ်းသားအဖြစ် လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မင်းသားမှာ အသက် ၃၇ နှစ် အရွယ်ရှိပြီး သားတော်မှာ အသက် ၁၄ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ယင်းတို့ကို ယူနန်ရှိ ကူမင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ဈေးလည်ခေါင်တွင် လေးကြိုးဖြင့် လည်ညှစ်သတ်လိုက်ကြသည်။ သားတော်တစ်ယောက်မှာ မြန်မာပြည်တွင်းမှာပင် ဆုံးပါးသွားဟန် တူပြီး ဗန်းမော်မြို့ တရုတ်နယ်စပ်အနားတွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်။ မိဖုရားဖြစ်သူနှင့် သမီးတော်များကိုမူ ပီကင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ မင်းသားကွေ့တို့ မြန်မာပြည်တွင် နေထိုင်စဉ် ကာလများအတွင်း တစ်မိသားစုလုံး ရိုမန်ကက်သလစ် ခရစ်ယာန်ဘာသာသို့ ကူးပြောင်းခဲ့သည်။ အင်းဝရှိ ဘရင်ဂျီဘာသာရေး ဂိုဏ်းဝင် ခရစ်ယာန်ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ဦး၏ ဟောပြောမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပြိုလဲသွားပြီဖြစ်သော ဘိုင်ဇင်တိုင်မျိုးနွှယ်၏ ခရစ်ယာန်အမည်များကို ပြောင်းလဲခံယူခဲ့သည်။ သားတော်အကြီးဆုံးမှာ ကွန်စတန်တင်း၊ မယ်တော် မိဖုရားမှာ အဲန်း၊ သမီးတော်များမှာ ဟယ်လင်နှင့် မေရီတို့ ဖြစ် ကြသည်။

ထိုသို့ တိုင်းပြည်မငြိမ်မသက်မှုများက သက်တမ်းနှစ်ရာနီးပါးရှိနေပြီဖြစ်သော မြန်မာ မင်းဆက်ကို ယိမ်းယိုင်စေခဲ့ပါသည်။ သို့သော် တရုတ်တို့၏ ကျူးကျော် အနှောင့်အယှက်ပေးမှုကို ကြံကြံခံရင်း အာဏာဖီဆန်မှုများ မရှိဘဲ မပြိုမလဲ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။ မင်းပြောင်းမင်းလွှဲ ဖြစ်သွားသည့်အတွက်လည်း ပါသည်။ ထိုခေတ်အခါက အရှေ့တောင်အာရှရှိ လူ့အဖွဲ့အစည်းအားလုံးနည်းတူ တိုင်းပြည်တစ်ပြည် စီးပွားရေးအင်အား တောင့်တင်းရခြင်း၏ အဓိကသော့ချက်မှာ ပိုင်နက်မဟုတ်၊ ပြည်သူပြည်သားများသာ ဖြစ်၏။ လူအင်အားသည်သာလျှင် အဓိကကျခဲ့သည်။ လူများကို သိမ်းယူဖမ်းဆီးရန်၊ ပစ္စည်းဥစ္စာများကို လုယူသိမ်းပိုက်ရန်အတွက် တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားကြသည်။ အစိုးရဆိုသည်မှာ ဘုရင့်သြဇာခံများကို အုပ်ချုပ်စီမံရန်အတွက်သာ ဖြစ်၏။

ခေတ်များ ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုကိစ္စရပ်များအားလုံး တိုးတက်ပြောင်းလဲလာပြီး စနစ်တကျရှိလာခဲ့ပါသည်။ ထို့အပြင် မြန်မာမင်းဆက်၏ ပုံရိပ်၊ ဘုရင့်နောင်၏ စွန့်စားခန်းများ၊ ရှေးယခင် ပုဂံခေတ် ဇာတ်ကြောင်း ဇာတ်ရာများ၊ ပြည်(သရေခေတ္တရာ)၏ အမှတ်တရများ စသည်တို့အားလုံး ကျန်ရှိနေပါသေးသည်။ အင်းဝမင်းဆက် ပြိုလဲသွားသည့်အခါ နောင်တက်မည့် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုက ရှေးခေတ် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းပါလိမ့်မည်။ ရန်သူအသစ်စက်စက် အင်္ဂလိပ်အရှေ့အိန္ဒိယကုမ္ပဏီ လက်တွင်းသို့ ဆင်းသက်ရတော့မည်ကိန်းဆိုက်သောအခါမှ အမြစ်ကစ မြေလှန်ရမည့် ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်ရန် အသိဝင်လာပါလိမ့်မည်။

မြန်မာ့ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများ၏ အတိတ်နှင့် ပစ္စပ္ပုန် မှ နောက်ထပ် အကြောင်းအရာများ ဆက်လက်လေ့လာရန်

ခေါင်းစဉ်များ အားလုံးကြည့်ရန်