အမေ့ခံအတိတ်
အမေ့ခံအတိတ်
ဘင်္ဂလားပြည် သမိုင်းကြောင်း

ဘင်္ဂလားပြည် သမိုင်းကြောင်း

room India

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀၀၀ ခန့်က ရှေးအကျဆုံး အာရီယန်ဘာသာစကားကို ပြောဆိုကြသော လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုရှိသည်။ ယင်းတို့သည် ဝေဒနတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ကြ၏။ ဂင်္ဂါမြစ်တစ်လျှောက် ယနေ့ ဥတ္တပရာဒက်ရှ်ပြည်နယ် ထိုမှတစ်ဆင့် ဘီဟာနယ်များ တည်ရှိရာ အရှေ့ဘက်ဒေသသို့ ပျံ့နှံ့လာကြ၏။ အမျိုးဇာတ် ဝါစဉ်လိုက် ခွဲခြားအုပ်ချုပ်နေထိုင်သော လူ့အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သည်။ နတ်ဆရာက ထိပ်ပိုင်းမှ အုပ်ချုပ်ပြီး မျိုးဇာတ်၊ သွေးမနှောသည့် ထုံးထမ်းဓလေ့ကို ယုံကြည်ကြသည်။ အနောက်မြောက်ဘက်မှ အာရီယန် အသိုင်းအဝိုင်းသည် မျိုးနွယ်သန့်စင်ကြပြီး အရှေ့ဘက်တွင် တွေ့ရသော လူသစ်များကမူ ကပြားများဖြစ်ကြသဖြင့် အနှိမ်ခံရသည်။

ဂင်္ဂါမြစ်ကြေအရပ် အရှေ့ဘက်သို့ ပြောင်းလာကြသူများထဲမှ သန့်စင်သူနှင့် မသန့်စင်သူတို့သည် ယခင်က နေထိုင်သူများနေရာတွင် အစားထိုးဝင်ရောက်လာကြ၏။ ဘီစီပထမထောင်စုနှစ် အနှောင်းပိုင်းတွင် အာရီယာန်ဘာသာစကား ပြောဆိုကြသည့် ခေတ်မီတိုးတက်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် လူပေါင်းစုံနေထိုင်လျက်ရှိကြသည်။ ယခင်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် သင်းအုပ်ဆရာများနှင့် ဂျုံ ပြောင်းစိုက်သော လယ်သမားများ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဖခင်အရိုက်အရာ ဆက်ခံသော ခေါင်းဆောင်များ၊ ဝေဒဘုန်းတော်ကြီးများက အုပ်ချုပ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင်မူ အရှေ့အရပ်၌ ဆန်စိုက်သော လယ်သမား အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မင်းအုပ်ချုပ်သော တိုင်းပြည်များ၊ နိုင်ငံများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအထဲတွင် သိဒ္ဓတ္တဂေါတမအား မီးရှူးသန့်စင်ခဲ့သော ကပ္ပိလဝတ်ပြည်ပါဝင်သည်။ ထိုပြည်တွင်ပင် ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားအဖြစ်နှင့် သဗ္ဗညုတဉာဏ်လမ်းစဉ်တော်ကို လမ်းညွှန်သင်ကြားပြသပေးတော်မူခဲ့သည်။

ထိုနောက်ပိုင်း ရာစုနှစ်များ ကြာလာသောအခါ အိန္ဒိယကမ္ဘာ၏ အစွန်ဆုံးရှိ ဘင်္ဂလားပြည်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ဗဟိုချက်မနေရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယူနန်၊တိဘက်မှ တစ်ဆင့် ဂျာဗားအထိ အာရှတိုက် နေရာအတော်များများကို ဗုဒ္ဓဘာသာ ပျံ့နှံ့နေသည့်ကာလက ဖြစ်သည်။ ဘင်္ဂလားပြည်သို့ ဗုဒ္ဓဘာသာရောက်ရှိမှုမှာ အတော်စောလှသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဗုဒ္ဓကိုယ်တော် သီတင်းသုံးနေထိုင်ခဲ့ရာ၊ တရားများ ဟောကြားခဲ့ရာ မဂဓတိုင်းသည် ဘင်္ဂလားပြည်နယ်၏ အနောက်ဘက်တွင်ရှိ၏။ အေဒီ ၇ ရာစုနှစ်အတွင်း အိန္ဒိယတစ်ဝိုက် လှည့်လည်ရောက်ရှိနေခဲ့သော တရုတ်လူမျိုး ဘုရားဖူးခရီးသည်ကြီး ကျွမ်ကျိုး၏ မှတ်ချက်တစ်ခုရှိသည်။ အာသောကဘုရင်ကြီးက ဘင်္ဂလားသို့ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရား ကြွချီတော်မူခဲ့ဖူးသည့် အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ထိုနေရာတွင် စေတီပုထိုးများ တည်ထားစေခဲ့ကြောင်း၊ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ရဟန်းသံဃာပေါင်း ထောင်နှင့်ချီပြီး သီတင်းသုံးနိုင်မည့် သိမ်ကျောင်းများ ဆောက်လုပ်စေခဲ့ကြောင်း မှတ်တင်းတင်ရေးသားခဲ့၏။

နောက်ပိုင်း ဟိန္ဒူဘာသာ၊ အစ္စလာမ်ဘာသာစသော ကိုးကွယ်ရာ ဘာသာအသစ်များ ပေါ်ထွန်းလာပြီး အနောက်ဘက်ဒေသသို့ ပျံ့နှံ့လာသည့်အချိန်တွင်ပင် ဘင်္ဂလားပြည်သည် ဗုဒ္ဓဘာသာအခိုင်အမာ ထိန်းသိမ်းထားရာ နေရာဖြစ်ခဲ့၏။ ဘင်္ဂလားကို ၈ ရာစုမှ ၁၂ ရာစုအထိ စိုးစံခဲ့ကြသော ပါလဘုရင်များသည် ဘာသာရေး အလွန်ကိုင်းရှိုင်းကြသူများ ဖြစ်ကြ၏။ အိန္ဒိယ၏ အခြားဒေသများတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ မှေးမှိန်စပြုလာသော ကာလတွင်ပင် ဘင်္ဂလားပြည်သည် နောက်ထပ်နှစ်တစ်ရာကျော်ကြာမျှ ဗုဒ္ဓဘာသာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ မဟာယန ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းခွဲဟု ဆိုကြသော Vajrayana ဝါ တန္တရဗုဒ္ဓဘာသာ မွေးဖွားရာ နေရာလည်းဖြစ်သည်။ ထိုဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းခွဲသည် ခက်ခဲနက်နဲသော ကျင့်စဉ်များကို အဓိက ထားသည်။ ဂိုဏ်းကွဲများစွာသည် ဘင်္ဂလားမှ အရှေ့ဖျားတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။ မြန်မာပြည်မှတစ်ဆင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ အဓွန့်ရှည်ကြာ အမြစ်တွယ်ခဲ့သော တရုတ် ယူနန်ပြည်နယ်အထိ ရောက်ရှိခဲ့လေသည်။

အိန္ဒိယပြည်ဘက်ခြမ်းမှ ဗုဒ္ဓတက္ကသိုလ်နှစ်ခုမှာ အရှေ့ဘက်အရပ်တွင် နာမည်ကျော်လှသည်။ နလန္ဒတက္ကသိုလ်နှင့် ဝိကရမ်သီလတက္ကသိုလ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ နာလန္ဒတက္ကသိုလ်သည် အလွန်ရှေးကျသော တက္ကသိုလ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၅ ရာစုနှစ်က တည်ထောင်ခဲ့၏။ ပါလမင်းများ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် ရှိသည်။ နလန္ဒတက္ကသိုလ် ခေတ်ကောင်းချိန်တွင် တရုတ်၊ ပါရှားနှင့် မြေထဲပင်လယ် အရှေ့ဘက်စသော ဝေးလံခေါင်ဖျားဒေသများမှ ပညာရှင်များ၊ ကျောင်းသားများပင် လာရောက် ပညာဆည်းပူးကြသော တက္ကသိုလ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပေသည်။ ကမ္ဘာ့ပထမဆုံး ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစား တက္ကသိုလ်ဖြစ်၏။ ကျောင်းသားပေါင်း တစ်သောင်းကျော်၊ ဆရာပေါင်း နှစ်ထောင်ခန့်တို့သည် ဧကသုံးဆယ်ကျယ်သော တက္ကသိုလ်ဝန်းထဲရှိ အဆောင်များတွင် နေထိုင်ကြ၊ သင်တန်းခန်းမများတွင် ပညာဆည်းပူးကြ၊ တရားဆောင်များတွင် တရားထိုင်ကြ၏။ ဗုဒ္ဓကျောင်းတော်ရာများနှင့် အသေအချာ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော ပန်းခြံများ၊ တူးဖော်ထားသော ကန်တော်များဖြင့် ပနံရလှ၏။

“ပြဿဒ်မျှော်စင်များသည် နံနက်ခင်းနှင်းငွေ့တွင် ပျောက်ကွယ်နေကြပြီး အပေါ်ထပ်ဆောင်များက မိုးထိထိုးတက်နေကြ၏”ဟု ကွမ်ကျိုးက မှတ်တမ်းတင်ခဲ့၏။ နလန္ဒတက္ကသိုလ်၏ ဗိသုကာလက်ရာမှာ လက်ဖျားခါလောက်အောင် လှပခန့်ညားကြောင်း ယင်းကဆို၏။ တက္ကသိုလ်၏စာကြည့်တိုက်မှာ ကိုးထပ်မြင့်ပြီး တန္တရကျမ်းစာအုပ်များ အပြည့်ရှိသည်။ ကျမ်းများကို ဂရုတစိုက် လက်ရေးနှင့် ကူးရေးသော အခန်းတစ်ခုလည်း ရှိ၏။ တက္ကသိုလ်၏ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းတွင် သက္ကတသဒ္ဒါမှအစ သင်္ချာအထိ ပညာရပ်အားလုံးလိုလို ပါဝင်သည်။ ယနေ့ခေတ် တိဘက်ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုသည်မှာ နာလန္ဒတွင် သင်ကြားခဲ့သည့် သင်ရိုးများ၊ ယဉ်ကျေးမှု ထုံးတမ်းစဉ်လာများမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်၏။

ဤတန္တရဗုဒ္ဓဘာသာ အထွတ်အထိပ်ကာလများအတွင်း ဘင်္ဂလားနှင့် တိဘက်၊ အိမ်နီးချင်း နီပေါတို့အကြား ဆက်စပ်မှု အတော်ရှိခဲ့၏။ ဆူမတြား၊ ဂျာဗားသာမက မလေးကျွန်းဆွယ်ကိုပါ မင်းလုပ်စိုးမိုးသည့် သီရိဝိဇယမင်းတိုင်းပြည်အထိ အဆက်အသွယ်ရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုသီရိဝိဇယမင်းအဆက်ဆက်သည် မလက္ကာ ရေလက်ကြားကို ချုပ်ကိုင်ထားပြီး အရှေ့မှ အနောက်သို့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် ကုန်သွယ်၏။ ရေလမ်းကြောင်းကို အားကိုးအားထားပြု ရပ်တည်သော အဆိုပါမင်းနေပြည်တော်သည် ဘင်္ဂလားမှလာသော ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းကွဲ ထွန်းကားရာနေရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နာလန္ဒသို့သွားသော တရုတ်ဘုရားဖူးများသည် ထိုနေရာတွင် စခန်းတစ်ထောက် နားကြ၏။ အိန္ဒိယမှ ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသော အတိရှကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်များလည်း ထိုနေပြည်တော်တွင် တည်းခိုခဲ့ဖူးသည်။ အတိရှသည် တိဘက်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ ပြန့်ပွားရာ၌ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်၏။

ဘင်္ဂလားတွင် ပါလဘုရင်များ မဂဓတိုင်းကို အုပ်စိုးနေသည့် အချိန်ကာလက ဖြစ်၏။ မဂဓတိုင်းဆိုသည်မှာ ဗုဒ္ဓဖွားမြင်တော်မူရာ အရပ်ဖြစ်သည်။ မိရိုးဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူများအဖြစ် မင်းဆက်၏ဂုဏ်သိက္ခာကို တက်စေခဲ့သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့ အထွဋ်အမြတ်ထားရာ နေရာကို စောင့်ရှောက်သူများအဖြစ် ဂုဏ်သတင်း ကျော်ကြားသည်။ မြန်မာ၊ သီရိဝိဇယစသည့် အခြားတိုင်းပြည်များမှ သိမ်ကျောင်းများ လာရောက်လှူဒါန်းကြ၏။ အဖိုးတန် ကျောက်မျက်ရတနာများကို ဌာပနာတိုက်တွင် ထားရှိရန် သင်္ဘောများဖြင့် ပို့ဆောင်လှူဒါန်းခဲ့ကြသည်။

ဘင်္ဂလားပြည်တွင် ပါလမင်းများ ကျဆုံးသောအခါ ဗုဒ္ဓဘာသာလည်း လိုက်လံကျဆုံးသွားသည်။ မင်းဆက်သစ်ဖြစ်သော စိနားစ်တို့သည် အယူသည်းဟိန္ဒူများ ဖြစ်ကြ၏။ ယင်းနောက် အစ္စလာမ်ဘာသာ ထွန်းကားလာသည်။ ၁၂ ရာစုနှစ်တွင် အိန္ဒိယအနောက်မြောက်ပိုင်းကို အုပ်ချုပ်မင်းမူနေသော တူရကီနှင့် အာဖဂန် မြင်းတပ်များ ဂင်္ဂါမြေပြန့်တစ်လွှားသို့ ဒုန်းစိုင်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ မြင်းတပ်တစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်မှာ တူရကီစစ်ဘုရင် မိုဟာမက်ဘက်တီးယားဖြစ်၏။ ဘင်္ဂလားသို့ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မြို့ရွာများစွာကို ဝင်ရောက်စီးနင်း လုယက်ဓားပြတိုက်သည်။ တွေ့သမျှ ဗုဒ္ဓတက္ကသိုလ်များကို လှန်လှောမွှေနှောက်ကာ ဖျက်ဆီးပစ်သည်။ ဘက်တီးယား၏ ကျူးကျော်မှုမှာ မိုးကြိုးစစ်ဆင်ရေးကဲ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ဝင်တိုက်ခြင်းဖြစ်၏။ စစ်ပွဲအတွေ့အကြုံမရှိလှသည့် ဒေသခံဘုရင်များနှင့် တိုင်းသူပြည်သားများသည် အင်အားကြီးသော တူရကီမြင်းတပ်သားတစ်သောင်းကို ရုတ်တရက် ထိတ်ဖျာစွာ ရင်ဆိုင်ရလေတော့သည်။ ကျူးကျော်လာသူသည်များမှာ ယင်းတို့ ဖျက်ဆီးနေကြသည့် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်၏ တန်ဖိုးကို နားလည်ကြပုံမရ။ စစ်ပွဲတစ်ခုတွင် ဘက်တီးယား၏စစ်သားများသည် ကတုံးပြောင်အောင် ရိတ်ထားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်များကို အနိုင်တိုက်နိုင် ပြီးနောက်မှ ယင်းတို့အတွက် လိုက်ရပစ္စည်းဆိုသည်မှာ ပေစာကျမ်းစာ ပိဋ္ဋကတ်တိုက်ကြီးများသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ ထင်ရှားသော အာဖဂန်ပညာရှင် မင်ဟာဂျူစီရတ်က “တစ်မြို့လုံးမှာ စာပေကျမ်းဂန်လေ့လာတဲ့ နေရာတွေချည်းပဲ တွေ့ရတယ်”ဟုပင် မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။ အလွန်ထင်ရှားသည့် ဒန္တပူရီဗုဒ္ဓတက္ကသိုလ်သည် ထိုကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုကျူးကျော်မှု ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကြာ ဘင်္ဂလားသည် မည်သူ့လက်အောက်ခံမှမဟုတ်ဘဲ လွတ်လပ်သောတိုင်းပြည်အဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့သည်။ တိုင်းသူပြည်သားအများစုမှာ ဟိန္ဒူများဖြစ်ကာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် လက်တစ်ဆုပ်စာ အရေအတွက် ရှိကောင်းရှိနိုင်ခဲ့၏။ သို့သော် တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်သူမှာ တူရကီဖွား အစ္စလာမ်ဘာသာကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်သည့် အထက်တန်းလွှာမှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ၁၃ ရာစုနှောင်းပိုင်း မာကိုပိုလိုက ဘင်္ဂလားပြည်သည် အိန္ဒိယနှင့် တူမယောင်ယောင်၊ ကွဲပြားခြားနားပုံကို ရေးသားခဲ့ဖူး၏။ ဘင်္ဂလားပြည်သူပြည်သားများသည် အစ္စလာမ်ဘာသာဝင်များ မဟုတ်ကြဘဲ “စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများ” ဖြစ်ကာ “တစ်မူထူးခြားသော ဘာသာစကား”ပြောကြသူများ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်သည်။ ဘင်္ဂလားကို တူရကီလူ့မလိုင်တို့ အုပ်ချုပ်မင်းလုပ်ရာတွင် ဘင်္ဂါလီဟိန္ဒူ အထက်တန်းလွှာ၏ အကူအညီကို အားကိုးအားထားပြုရသည်။ သူတို့ဇာတိ အာရှအလယ်ပိုင်းမှ စစ်သားများကို ခေါ်ယူစုဆောင်းရန် ဆန္ဒရှိလျှင်ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ဘင်္ဂလားပြည်မှ အလွန်ဝေးကွာသောကြောင့်  ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဘင်္ဂလားပြည်သည် တူရကီ၊ ပါရှား၊ ဘင်္ဂါလီတိုင်းရင်းသား၊ ဟိန္ဒူစသူတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုများ ပေါင်းစပ်ရောယှက်နေသော ဒေသတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် အရှေ့အာဖရိကမှ အဘီစီးနီးယန်း လူမျိုး ငွေဝယ်ကျွန်များပင် ပါရှိသေးသည်။ ယင်းအုပ်စုသည် ၁၄၀၀ ပြည့် အနှောင်းပိုင်းနှစ်များ ထီးလုနန်းလုကာလအတွင်း တစ်ခဏမှ အာဏာသိမ်းနိုင်ခဲ့သေးသည်။

ဘင်္ဂလားသည် ကျန်အိန္ဒိယဒေသများနှင့် နိုင်ငံရေးအရ ဆက်စပ်မှုမရှိချေ။ သူပုံစံနှင့်သူ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ အစ္စလာမ် ဘာသာ တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ပွားလာခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ဟိန္ဒူဘုရင်ဟောင်းများ အုပ်ချုပ်မှုလျော့ရဲခဲ့သော ညွှန်ပေါသည့် အရှေ့ပိုင်းနယ်ပယ်တွင် အစ္စလာမ်ဘာသာယုံကြည်မှု များပြားလာကာ နောက်ဆုံးတွင် တိုင်းသူပြည်သားအများစု ကိုးကွယ်သော ဘာသာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဒေသတွင်း၌ ဘင်္ဂလားစူလတန်များ တန်ခိုးကြီးလာသည်။ အနီးရှိ ကွက်ရှ်ဘီဟာနှင့် ကာမာရူပနိုင်ငံများကိုပါ ချဲ့ထွင်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့၏။ သြရိဿနှင့် တြိပူရပြည်နယ်တို့မှာလည်း ထိုစဉ်က လက်အောက်ခံဒေသများ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဘင်္ဂလားပြည်သည် အာရကန်ပြည်နှင့် ဆက်ဆံရေး အင်မတန်ကောင်းကာ ရင်းရင်းနှီးနှီးရှိခဲ့သည်။ အာရကန်ဆိုသည်မှာ ယနေ့ မြန်မာပြည် အနောက်ဘက်ကမ်းခြေရှိ ပြည်နယ်တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ၁၅-၁၆ ရာစုနှစ်များတွင် တစ်သီးတစ်သန့် တိုင်းပြည်တစ်ခုအဖြစ် အုပ်ချုပ်ရပ်တည်ကာ စစ်အင်အားတောင့်တင်းခဲ့သည်။ အာရကန်နန်းတော်ထဲတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ၊ အစ္စလာမ်ဘာသာဝင်များ လူမျိုးပေါင်းစုံ အမှုထမ်းရွက်ကြသည်။ ထိုမျှသာမကသေး လစ္စဘွန်း၊ နာဂါဆာကီစသော ဝေးလံခေါင်ဖျား နယ်များမှ စွန့်စွန့်စားစား ခရီးထွက်လာသူများ၊ တစ်ရွာမပြောင်း သူကောင်းမဖြစ်ဟု ပြောင်းရွှေ့အခြေချနေထိုင်သူများသည်လည်း အာရကန်နန်းတော်ထဲတွင် အမှုထမ်းခဲ့သည်။ ဘင်္ဂလားပြည်သည် အိန္ဒိယလူ့အဖွဲ့အစည်း အဆင့်မြင့်တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးလာခြင်း၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်း တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ထု့ိအပြင် သူ့ကိုယ်ပိုင် ရှည်လျားထူးခြားသော သမိုင်းရာဇဝင်လည်း ရှိခဲ့၏။ အာဖရိကမှသည် ဂျာဗားပင်လွယ်အလွန်အထိ ဒေသတစ်လွှားနှင့် သမိုင်းကြောင်းအရ ဆက်စပ်မှုရှိခဲ့ပေသည်။

မြန်မာ့ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများ၏ အတိတ်နှင့် ပစ္စပ္ပုန် မှ နောက်ထပ် အကြောင်းအရာများ ဆက်လက်လေ့လာရန်

ခေါင်းစဉ်များ အားလုံးကြည့်ရန်